Astrofotografia

Faza Księżyca

Aktualnie Księżyc znajduje się w fazie 5.2 dni po nowiu. Jest widoczny na niebie wieczornym w postaci rosnącego sierpa. Warunki do jego obserwacji i fotografowania są umiarkowane, ponieważ wznosi się on niezbyt wysoko nad horyzontem.

Księżyc w fazie 5,4 dni po nowiu sfotografowany 31 marca 2009 roku o godzinie 19:54 CWE aparatem Canon 300D w ognisku teleskopu o średnicy zwierciadła 150 mm i ogniskowej 900 mm z telekonwerterem 2x z czasem naświetlania 1/30 sekundy przy czułości matrycy 200 ISO.

» Więcej zdjęć Księżyca

Kratery księżycowe

Na tarczy Księżyca w fazie 5 dni po nowiu na linii terminatora pojawia się charakterystyczna trójka dużych kraterów sąsiadujących ze sobą: Catharina, Cyrillus i Theophilus.

Księżyc w fazie 5,4 dni po nowiu sfotografowany 31 marca 2009 roku o godzinie 19:54 CWE aparatem Canon 300D w ognisku teleskopu o średnicy zwierciadła 150 mm i ogniskowej 900 mm z telekonwerterem 2x z czasem naświetlania 1/30 sekundy przy czułości matrycy 200 ISO.

» Więcej zdjęć Księżyca w fazie 5 dni

Warunki widoczności planet

Aktualnie na niebie panują korzystne warunki do obserwacji kilku planet. Od kilku tygodni po zachodzie Słońca nisko nad południowo-zachodnim horyzontem zaczyna się pojawiać bardzo jasno świecąca Wenus, warunki do jej obserwacji stale się poprawiają. Na niebie wieczornym za pomocą lornetki lub większego instrumentu obserwować można Urana w gwiazdozbiorze Ryb i Neptuna w gwiazdozbiorze Wodnika. Przez większą część nocy na pograniczu gwiazdozbiorów Barana i Ryb widoczny jest jasno świecący Jowisz. W drugiej połowie nocy widoczny jest Mars w gwiazdozbiorze Lwa, a nad ranem Saturn przebywający w gwiazdozbiorze Panny. Pozostałe planety: Merkury i Pluton znajdują się w koniunkcji ze Słońcem i nie są widoczne.

Jowisz z widocznymi pasami sfotografowany 12 listopada 2011 roku o godzinie 22:15 CSE aparatem Canon A510 z obiektywem 5,5/23 mm ustawionym za okularem teleskopu o średnicy zwierciadła 150 mm i ogniskowej 900 mm z czasem naświetlania 8x1/20 sekundy.

» Więcej zdjęć Jowisza

Kometa C/2009 P1 Garradd

Aktualnie na niebie wieczornym widoczna jest dość jasna kometa C/2009 P1 Garradd. Jest wyjątkowym obiektem, gdyż przelatuje w bardzo dużej odległości od Ziemi i Słońca i pomimo tego jest z łatwością dostępna do obserwacji za pomocą amatorskiego sprzętu. Jesienią i zimą przemierzy drogę wśród gwiazd Herkulesa i Smoka świecąc blaskiem 6-7 magnitudo, do jej obserwacji wystarczy lornetka lub niewielki teleskop. W związku z wzajemnym położeniem Ziemi, komety i Słońca będzie ona dostępna do obserwacji w bardzo dobrych warunkach prawie przez całą pierwszą połowę 2012 roku. Kometa C/2009 P1 Garradd najbliżej Ziemi w odległości aż 1,39 AU znalazła się 23 sierpnia 2011 roku, a po kilku miesiącach ponownie zbliży się do Ziemi na 1,26 AU w dniu 5 marca 2012 roku. Przez peryhelium odległe od Słońca o 1,55 AU przejdzie w dniu 24 grudnia 2011 roku.

Kometa C/2009 P1 Garradd na pograniczu gwiazdozbiorów Strzały i Liska w pobliżu gromady otwartej Cr 399 "Wieszak" sfotografowana 3 września 2011 roku o godzinie 21:35 CWE aparatem Canon 300D z obiektywem 4/200 mm z czasem naświetlania 8x30 sekund przy czułości matrycy 800 ISO.

 | Zdjęcia i informacje o komecie C/2009 P1 Garradd

Gwiazdozbiory

W styczniu na niebie wieczornym w zachodniej części nieba świecą jeszcze gwiazdozbiory nieba letniego: Lutnia, Łabędź i Orzeł. Nad południowym horyzontem widoczny jest Pegaz i Ryby, a na wschodzie pojawiają się gwiazdozbiory nieba zimowego: Byk, Orion i Bliźnięta. Górują one około północy, a na wschodzie pojawiają się konstelacje wiosenne. Nad ranem nad południowym horyzontem widoczne są Lew, Panna i Wolarz, a gwiazdozbiory zimowe chylą się ku zachodowi.

Zdjęcie okolic gwiazdozbioru Oriona wykonane w lutym 2002 roku obiektywem 5,6/29 mm z kilkuminutowym czasem naświetlania na filmie o czułości 800 ISO.

» Więcej zdjęć gwiazdozbiorów

Supernowa SN2011fe w galaktyce M 101

Pod koniec sierpnia 2011 roku w galaktyce M 101 w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy wybuchła supernowa SN2011fe. Maksimum jasności wynoszące około 10 magnitudo osiągnęła w pierwszej połowie września 2011 roku i od tej pory jej jasność powoli spada. Najlepsze warunki do obserwacji supernowej występują w godzinach wieczornych, około 1,5 godziny po zachodzie Słońca, gdy zapadnie już zmierzch astronomiczny, a galaktyka znajduje się jeszcze stosunkowo wysoko na niebie. Szukać jej należy w północno-zachodniej części nieba, w pobliżu gwiazdy podwójnej (Alkor i Mizar) w dyszlu Wielkiego Wozu.

Supernowa SN2011fe w galaktyce M 101 widoczna jako jasna gwiazdka poniżej galaktyki. Zdjęcie powstało poprzez połączenie dwóch ekspozycji: supernowa została sfotografowana 24 września 2011 roku o godzinie 20:29 CWE aparatem Canon 300D z obiektywem 4/200 mm z czasem naświetlania 30 sekund przy czułości matrycy 800 ISO, natomiast tło z ramionami spiralnymi galaktyki sfotografowane było w lepszych warunkach obserwacyjnych (większa wysokość nad horyzontem) w dniu 7 kwietnia 2007 roku o godzinie 21:24 CWE tym samym sprzętem z czasem naświetlania o długości 2,5 minuty.

» Więcej zdjęć supernowej

060281 | 27116

Astrofotografia

Artykuły | O stronie | Linki

Słońce | Księżyc | Zaćmienia | Planety | Komety | Koniunkcje | Gwiazdy | Obiekty mgławicowe | Zjawiska